pen palaboy

2009-08-03T23:41:00.002+08:00

isang pagpupugay sa mapayapang pagpanaw sa ina ng demokrasya

ambon

2009-07-20T13:19:00.004+08:00

muling sumibol ang patak ng ulan mula sa kalangitan
subalit sa hinagap ng kalooban
ay hindi pa din maibsan yaring pangungulila.

nasaan ka na ba?
darating ka pa ba?

siguro ay hindi na...

06/12/09

2009-06-11T11:41:00.008+08:00

-- isang napakamakabuluhang imahe sa harap ng lente ng isang butihing kaibigan. una, ako ay tila isang batang namangha sa galing ng istilo at teknika sa potograpiya. subalit makalipas ang ilan pang sandali, tila ako ay nanlumo. tila kandilang unti-unting nilalamon ng apoy na pumapaso sa sariling sinag at kumakain sa dulot na liwanag.

nasaan na nga ba ang pilipinas mula sa huling pinanggalingan? makalipas and ilang dekada, tunay pa nga ba tayong malaya? ito na lamang ang mga naitanong sa sarili habang nakatitig sa abang larawan sa aking harapan...

** salamat zig... PADAYON!

kalayaan 2009

2009-06-08T10:51:00.003+08:00

iniimbitahan ang bawat mamamayang pilipino... PADAYON!

bukang liwayway

2009-06-05T09:11:00.002+08:00

nais kong muling sumulat
muling gumuhit ng salitang nananalaytay sa kaisipan
muling sumayaw sa saliw ng bawat emosyong sumasabay sa huni ng kapaligiran,
at muling iukit ang uyayi ng damdaming ikinubli sa yaring kariktan.

ipipinta ko ang kulay ng kasawian, kalungkutan, pag-asa at kaligayahan.
bughaw. pula.
puti at dilaw.
kasabay ng hangin, isisigaw ko ang kalayaang sa akin ay muling nag-aabang.

tatakbuhin ko ang bawat pulgada ng distansyang naglalayo sa iyo at sa akin.
hahagkan ko ang iyong mga kamay
at sabay nating tatahakin ang landas ng kinabukasan.
magsisimula ako. ikaw. tayo.

hintayin mo ako sa pagsibol ng darating na umaga…

pagbabalik tanaw

2008-12-31T15:31:00.004+08:00

bagay na ang lahat ay nag-aahin na ng kani kanilang saloobin sa nalalapit na paglalakbay, hayaan ninyong ako naman ang magpaagos ng aking emosyon.isang malaking pasasalamat ang mailalatag ko sa pahinang ito, kung hindi dahil sa bawat ngiti at halakhak hindi ko mahahanap ang landas ng daang tinahak.

PARA SA DARK CYAN:
hindi matatawaran ang samahan na hinubog ng isang taon at tatlong buwan. madami ang natanggal, umalis at muling bumalik, narito pa din tayo. hindi man kabilang sa iisang grupo ay magkakabugkos pa ring nagpapatuloy. para kay glenn na ngayon ay namamalagi sa cebu, at kay don figueroa, salamat.

PARA SA MGA OPS, QA AT SENIOR AGENTS:
salamat sa paggabay sa bawat call, at pagtanggap ng mga sup calls. salamat sa mga puna sa mga dapat at hindi dapat gawin. sa mga voice at email monitors kong di kaaya aya ang grado, bagay para pagbutihin at paghusayin ang bawat tawag na tinatanggap ko.

PARA SA MGA BAGONG WAVES:
malayo pa ang inyong mararating, pagbutihin pa ang magandang simulain. sa mga bagong ka-tropa... kilala nyo kung sinu-sino kayo... maraming salamat sa pagkakaibigan.

PARA SA MGA TAGA ESKINITA:
hindi man magkaroon ng eskinitang tulad ng mayroon tayo, mananatiling buo ang pagkakaibigang nagsimulang sumibol sa sulok ng silid na kinaroroonan ko. hindi matatawaran ang bawat paraang ginawa natin maitakas lamang ang bawat chips at starbucks kay bato at sa kanyang mga alagad. good job ika nga :)

sa bawat nilalang na hindi nabanggit, sa bawat DOTS ni glenn at ni kitkat, sa bawat walk through, cc failed, reorder at not mine, sa bawat irrate caller, sa bawat mabagal na pc, sirang ampli at defective na headset, sa bawat tao ng Shutterfly-IBM, manila, at higit sa lahat, para sayo na bumabasa nito...MARAMING SALAMAT.

isang masayang pagbabalik tanaw ang aking gagawin... hindi tayo dito nagtatapos....

-ito ang hudyat ng panibago kong paglalakbay...

undas

2008-12-27T05:53:00.006+08:00

quince minutos makalipas ang alas quatro ng hapon. maalinsangan ang paligid. muli kong sinipat ang kasuluk sulukan ng aking pag-iisip. marahang binuklat ang pahina ng alaalang inaamag sa kadiliman, hindi para tuluyan kang kalimutan kundi para tuluyang maglaho ang pangungulilang nadarama. pinilit kong ibaon ang kalungkutan, ibinaling ang sarili sa kahit na anong bagay na makakaaliw sa akin. subalit kahit ano ang gawin, sa iyo pa rin ako bumabalik.

ilang taon na ba?dalawa? magtatalo? tila kahapon lang nang huli kong nasilayan ang matamis mong ngiti. ang init ng iyong yakap ay nananalaytay pa din sa aking tabi. ang halimuyak mo'y patuloy pa ding hinahanap nitong aking pandama. ang iyong tinig ang pilit pa ding dinidinig.

marahan kong sinilayan ang mga larawan ng nakaraan; mga larawang taglay ang sigla ng panahong pinagdaanan. sambot nito ang mga ngiti at halakhak na nadirinig sa sandaling ang mga mata'y ipikit. nasaan ka na ba? alam kong maayos na ang iyong kalagayan. naalala mo ba noong narito ka, tila walang katapusan ang bawat oras. kumpleto. masaya.

ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang init ng mga luhang pumapatak. bahagyang pinunasan ang hiyas nitong pagdadalamhati. kung maririnig mo lamang ang boses nitong damdamin, pahihintulutan ka kayang muling magbalik? kahit ilang saglit lamang ang ibigay ng Maykapal ay susulitin, muli lamang Niya ipagkaloob ang nagdaang panahon.

minuto pa ang binilang at hindi ko man lang namalayan na ako pala ay bahagya nang nahimbing. lunod sa luha at dalamhati, bigla kong naramdaman ang lamig na biglang yumakap sa akin. pikit mata kong inaninag ang iyong imahe, nakatitig sa akin, tila puno ng pagmamahal at kaligayahan, taglay ng iyong mukha ang payapang ngiti. boses mo ang sunod kong nadinig, nangungusap at nagpapaalala na narito ka lamang. nakamasid at patuloy na gumagabay sa amin. "hindi kita kailanman pababayaan," dagdag mo pa sa iyong sinabi. unti unti kong iminulat ang mga mata at kasabay nito ay ang unti unti mong paglaho, tila usok na naglalaho sa kawalan. gayun pa man, kahit muli kong nakikita ang muling pagkupas ng iyong mukha, panatag ako. pagkat alam kong nariyan ka lamang.

alas singco ng hapon, gagayak na ako patungo sa oswaryo dala nag sampaguita, ilang punpon ng bulaklak at dalawang puting kandila na aking sisindihan. patuloy kong ipagdarasal ang patuloy mong kapayapaan.

2008-12-27T05:53:00.000+08:00

2008-11-17T04:35:00.000+08:00

boracay escapade

2008-09-30T10:25:00.006+08:00

i created a photo book for our boracay trip... come on and take a look (click on the book)...

*** thanks to gelo gelly for proofreading it
**powered by shutterfly

habilin

2008-09-22T12:43:00.006+08:00

hangin, ibuga mo ang iyong sariwang amihan
turuan mo akong paliparin ang sarili mula sa pugad na ito..
ituro mo ang pagpagaspas ng naghihingalong mga pakpak
patungo sa kanlungan ng mapayapang himpapawid.

ulan, iluha mo ang kalungkutan nitong kalangitan
lunuruin mo ang panglaw na bumabalot sa kapaligiran.
tangayin mo ang mga buwitreng namamalagi sa paraisong ito
patungo sa kawalan ng nakagisnang mumunting mundo.

apoy, silaban mo ang nanlalamig na mga damdamin
balutin mo ng init ng iyong pag-ibig ang mga kaluluwang nakapaligid sa akin.
sunugin mo ang bawat poot, karimlan at kabiguan
at nawa'y pagsibuyan ito ng panibagong pag-asa at kinabukasan.

lupa, saluhin mo ang patak ng luha ni ulan.
pagyabungin ang kaligayahan sa tigang mong nasasakupan.
tibagin mo ang mga namamagitang balakid
at pag-isahin ang mga katutubong magkakapatid.

tao, isaboy mo ang kapayapaang nagmumula sa sarili
itigil mo na ang iyong kasakiman at magsimulang gumapas ng ngiti.
bumangon ka at humakbang para sa iyong pagsulong
at muling isigaw na ikaw ay muling magpapatuloy sa pag-usbong.

ligaw

2008-09-09T12:15:00.002+08:00

pilit na hinuhugot
ang manipis na pisi ng liwanag
na tila nahihiyang nakasilip
sa siwang ng kadilimang bumabalot sa akin.

pag-asa.

siyang malamyos na bulong ng kaisipang
nakamasid sa sariling tahimik na humihikbi.

hapo na ako.

sagot ng pagal na sarili
sa habag na piping saksi.

nangakapal na itong mga paa
sa pagsuyod sa bawat lupalop na madaanan.
tinungo ang kasukalan ng bawat eskinita
upang makamit ang minimithing munting dagitab.
subalit bakit bumabalik pa din sa abang kinatatayuan,
tila kumunoy na humihila sa nanghihinawang katawan.

saan na ako patutungo pa?

.. sa kawalan..

apat na taon na!

2008-08-30T11:09:00.019+08:00

kaarawan ng blog ko ngayon at apat na taong gulang na siya. ito ang unang beses na ipagdiriwang namin ang birthday niya. yey! alas nueve y media na ng umaga nang makarating ako sa shaw blvd galing sa trabaho, mainit at masakit na sa araw ang pangungutya ni haring araw. pero kahit ganoon, pinasok ko pa rin ang bawat 7-11 at ministop na madaanan ko para bumuli man lang kahit na maliit na cake para sa kanya (pambawe.. maliit lang na cake, diet daw siya e). sa kasawiang palad, wala akong nakita nung hinahanap ko. nakabusangot na akong sumakay ng dyip na pasig pauwi. inaantok na ako at ipinaghehele na ako ng ulirat kong kanina pa gustong humiwalay sa katawang lupang bugnot.

sa kalagitnaan ng mainit na singaw ng biyaheng bumabaybay sa kahabaan ng pasig blvd, tila isang palakol ang tumama sa isipang lango sa pagod at antok. WHAPEEENG! alam ko na kung saan ako makakabili!! napangisi ako bigla at nagalak (bigla ako napatingin sa paligid..baka may nakakita at isiping bagulan ang isang katulad ko..buti na lang at wala).

nakarating ako sa destinasyon ko at dumeretsyo sa isang bake shop. bumili ako ng maliit na cup cake at isang kandilang dilaw. dali dali akong umuwi at eto ang nangyari...

at dahil diet daw si blog, ako na lang ang kumain ng cup cake niya.. papel at kandila na lang ang natira.

buuurrrp!

salamat!

2008-08-27T07:32:00.005+08:00

mailap ang pagdalaw ng inspirasyon nitong nakaraang mga araw. marahil ay utal sa samu't saring dinadala ang sariling kaisipan. pilit mang humabi ay tila isang tigang na lupa pa ring naghihintay sa patak ng ulan.

ilang araw na lamang ay apat na taon na mula nang simulan kong buuin ang bakuran na ito. noong una'y imbakan lamang ito ng mga binuong salita hango sa paglalaro ng kaisipan. ni minsan, sa hinuha'y hindi ko napagtanto na isang mundo ang mabubuo sa lagusang ito. isang mundo kung saan mas mapag-iigting ang kakayahang naitatago ko.

natutunan kong alisin ang mga agam-agam sa sarili nang masimulan kong magsulat. nabuwag ang harang na namamagitan sa akin at sa mga taong nasa paligid ko. unti-unting nabuo ang tiwala para sa katauhang nasa likod ng isang palaboy. naging masaya ako.

ano ang nais kong iparating sa artikulong ito? simple lamang... hindi man kita makilala sa personal, nais kitang pasalamatan. kung hindi dahil sa iyo, hindi mabubuo ang mundo kong ito. sa loob ng apat na taon, isa ka sa naging
dahilan kung bakit patuloy na dumdaloy ang tinta ng panulat ko. sa panahong inilaan mo upang hagurin ng iyong mga mata ang mga salitang nakalathala sa pahinang ito, maraming salamat. isang karangalan ang makadaupang palad ang isang tulad mo.

hindi masasabi ng panahon kung hanggang kailan ang pagdaloy nitong mga salitang ipinagtagpi tagpi. subalit gayon pa man, saan man tayo abutin, masaya ko itong haharapin. hanggat may tinta itong panulat, hindi ako titigil sa pagsulat.

maraming salamat kapatid!

2008-08-14T20:29:00.002+08:00

igunuhit sa ating mga palad

ang landas patungo sa kasalukuyan.

naging mapait man ang nakaraan,

umagos itong tila isang ilog na rumaragasa.

tinahak ang pagkakataong ibinigay ng hawak-kamay.

sinuong at nilagpasan ang bawat balakid sa daraanan.

tulad mo, magpapatuloy ako.

magpapatuloy tayo..

para sa bayan

2008-07-28T17:49:00.001+08:00

lazy sunday night, hours before SONA, i sent out an SMS blast to all smart and tnt contacts on my phone book list. it was only a random thought and never expected someone to respond. after a few minutes, tantrum shoot me his message and same as joanne (blopen[at]kape) ..our balagtasan goes like this...

pen: sa kabila ng kaliwa't kanang sakit ng lipunan, halina't isayaw ang lasing na kaisipan.. PADAYON!!!

tantrum: at bukas, sa paglalahad ng kasinungalingan ng nagmamalaking pamahalaan, sabay sabay tayong sumigaw ng kalayaan para sa ating bayan. PADAYON!

pen: padayon! hindi dito nagtatapos ang laban ni juan. simula pa lamang ito ng pakikipagniig para sa karapatang sa atinay itinanggi. tayo ay magpatuloy!

joanne: isabay sa kalansing ng mga yelong nag-uumpugan, lipunang may anay mula sa bunbunan ng mga gahaman... ating pagkalango, isayaw... ikampay... sa pag-asang pananampalataya na sa ating mga puso'y nag-uumapaw...

tantrum: LABAN PARA SA KALAYAAN! BANGON JUAN! wag kang sumuko sa panggigipit ng mapang-abusong pamahalaan. dugo't pawis na pinuhunan, wag tayong patatalo sa buwitreng gahaman! LABAN!
pen: itaas ang telang bumabalot sa lahing nakagisnan.. isigaw ang iyong pangalan.. AKO SI JUAN! LALABAN AKO PARA SA AKING BAYAN!

tantrum: ako si juan! ako ay para sa bayan! at ang bayan ay para sa ating lahat! ipaglalaban ko ito kahit kapalit pa ang buhay ko! mahal ko ang bayan ko at lahat ng nagmamahal dito..MABUHAY ANG PILIPINAS!

this is how our thread goes until i dozed off. move forward juan... PADAYON!

tigang

2008-07-13T01:31:00.001+08:00

muling kong hinawakan
ang nangungulilang sandata
at inabot ang nagtatampong
lumang pergamino.
bahagyang pinagpag
at saka ibinuklat.

marahang kinananaw
ang hapong kaisipan.
inapuhap.
sininsay.

..
...
....

wala akong maisulat.

before and after frank

2008-06-27T14:46:00.003+08:00

yes, i'm back. i was out for a couple of days from this sphere. i dealt with myself's emotion and short coming. it was last week when i bumped in with an illusive prank on a friend's page. there were foul words which hit me big time. i know for myself that i delivered my words the gentlest way that i could ( i even mistaken that person as somebody else) but in return, i still got that piercing chant. on the verge of this crap, i was hoping for an answer from my friend. but to no avail, i got nothing despite the tons of messages on his YM and his mobile. as always, he removed his cbox from his page. just that. i have my reasons as to why i'm ranting this way. friendship is so important for me. i took sometime off just so to have a break and think things over. this is how my blog looked like for a couple of days (right image). thanks for those who dropped in some message on my cbox. so sweet :)

let's cut the drama, there is more to rave about. recently, i joined The Blog Awards Challenge 3. my entry entitiled "ang pangalan ko ay pen palaboy" was the best entry and was the reader's choice. wee! i did not expect such recognition. thanks! thanks! thanks! congratulations as well to the rest of the winners, kudos!

my message goes:

maraming salamat sa lahat ng nagbasa, bumoto at nakiosyoso :D wala ni sa
hinuha ko ang mapabilang sa mga napangaralan. salamat sa mga hurado.ang
madaaanan ng inyong mga mata ang mga salitang sinambit ko ay higit pa sa
kaligayahang nadarama ko. hanggang sa muling pagkikita..

AKO SI PEN PALABOY!

aside from this, i have something to rave about. this happened hours before frank came to manila..

i so much love you guys!

alak, yosi at ikaw

2008-06-23T09:56:00.001+08:00

alak.
sa malamig at
mamawis mawis mong botelya
ako'y napapakapit sa tuwing
ika'y dumadampi
sa aking mga labi.
sa bawat daloy
ng taglay mong kamandag
ay kakaibang mundo ang nararating.
langit sa kalagitnaan ng realidad.
hari sa sirko ng tagay at kampay.

yosi.
sa maputi't makinis mong katawan
at sa amoy mong nakakabaliw
sinusuko ko sa 'yo ang bawat oras
ng kasiyahan at katahimikan.
sa bawat hithit ng
nakalalason mong gayuma
kakaibang ginhawa
ang nadarama.
tila tinatangay
at napapadpad sa kawalan.

ikaw.
ang nag-iisa kong ikaw.
mundo ng sariling katinuan.
ilaw sa bawat kadiliman
ng ating karimlan.
sa bawat hirap at ginhawa
nariyan ka at kaakibat.
binubura ang bawat luha
at pinapalitan ng walang
'sing tamis na saya.

alak, yosi at ikaw.
mga natatanging kakampi
sa bawat giyerang sugurin.
subalit sa tuwing lango na sa
kamandag at gayuma,
tila ako'y nakakalimot at tumatalikod.
bawat lagok
ay mapapait na luha
mula sa iyong mga mata.
bawat buga'y
nagbibigay sa iyo ng pangamba.
bawat basyong itinataob,
bawat upos na nalulupos,
katumbas ay mga
pangakong nadudurog.

hangad ko'y kapatawaran..
mahirap ma'y aking pipilitin
na ang alak at yosi
ay i-isang tabi.
pasasaan pa't
lilipas din itong kabataan
at kusang itutwid ang mali..
ang pagkukulang ay pupunuin..
panahon lamang ang aking hiling
at lahat ng iyong lumbay
ay aking kikitilin..

friday the thirteenth

2008-06-15T21:13:00.002+08:00

friday the 13th is considered a day of bad luck for most of us. thirteen (13) is said to be unlucky or irregular since it will always give you a remainder of 1 when your divide it by 2, 3 , 4 or 6. friday, on the other hand is considered a doomed day because for a fact, as per the bible, Jesus died on a friday.

the fear for this day is called paraskavedekatriaphobia derived from the greek word paraskevi (friday) and dekatreis (thirteen). although there are a number of significant accidents, i still considered it a lucky one.

it was last friday when i finally had my awaited rest day. i was excited. so much excitement that my heart almost burst. it's been a while since i went out on a friday night, considering that my life's routine is work and home.. a mall rat at times. two of my blog friends, BUNSO and KUYA M, and i finally decided to meet in person.

i won't go on the details since it is for me to keep. with wasabi chips and overflowing beer, it was a blast! non stop laughter and story telling of topics anything under the sun.if not for the dawn, we would not stop.. i had fun. so much fun that it still gives me the same feeling of excitement right at this very moment. it is not everyday that i meet friends; this one, i will truly keep.

shall you track back my archive, you'll be able to see that this is one of the few happy posts, if not, this is the first of its kind. i don't usually brag about happy thoughts since i want them to remain inside me. i posted this just so you know how proud and greatful i am to finally meet them in person. this is just the beginning of an endless friendship... i won't let this slip anymore.

to bunso and kuya m, thanks! love you guys!

2008-06-15T12:40:00.001+08:00

ngayon ay father's day. subalit hindi ko alam kung dapat ko ba itong ipagdiwang o ipagsawalang bahala na lamang. lagpas dalawang taon ko na rin kasing hindi nakikita ang perslab ng buhay ko. mailap kung siya ay magpakita sa panaginip. sa mga pagkakataong iyon, hindi pumapalyang manubig ang mga mata ko, animo'y nagmistulang pabrika ng mga luhang hindi alam kung saan tutungo.

si papa ang nag-iisang super hero ko. siya si shaider na handa akong ipagtanggol sa mga kasanib ni haring ley-ar. siya ang taga punas ng luha ko sa sandaling dumanak na ito, taga haplos ng likod ko sa sandaling ang kalungkutan ay sumaklob sa akin. parang salamanka na isang pitik lang ay maayos na ang lahat. nakita ko sa kanya ang ehemplo ng isang butihing ama at butihing asawa. maswerte kami ng mga kapatid ko sapagkat hindi niya kami pinabayaan. kabalikat ni mama, dalawa silang nagsumikap upang mabigyan kami ng marangal na pamumuhay.

pa, kung nasaang lupalop ka man ng kalangitan, nangungulila ako sa iyo ng lubus lubusan. makita lang kita kahit sandali, yayakapin kita ng sobrang higpit. hindi man kita nabigyan ng maginhawang buhay noong mga panahong ipinahiram ka Niya sa amin, alam kong higit pa sa kaginhawahang kaya kong ibigay ang ngayo'y natatamasa mo. mahal na mahal kita! happy father's day!

doce de hunyo dos mil otso

2008-06-08T10:18:00.002+08:00

si juan nasa lansangan
isinisigaw ang daing sa kahirapan
walang katapusang pangangatwiran

kumukulo
kumakalam
sikmura'y walang laman

umaalab
sumisilab
kalooba'y humihilab

nag-aaklas
napupumiglas
salitang sandata'y ibinibigkas

nagniningas
pumapagaspas
mga paa'y kumakaripas

tumatakbo
humahabol sa kalayaang
kanyang nais matamo

umaasa, nakikibaka
itodo mo na boses mo'y kulang pa
ilang dekada pa ba upang ika'y dinggin nila

JUAN!
bakit ika'y paroo't parito
hindi alam kung saan patutungo

nasaan na, nariyan pa kaya
kalayaang ipinamana
ng mga ninuno't mga kasama

si juan nakahandusay sa lansangan
tirik ang mata
hindi na humihinga

_________
image source: bulatlat.com

Ang Pangalan ko ay Pen Palaboy

2008-05-30T03:48:00.001+08:00

Ako si Pen Palaboy. Hindi ko tunay na pangalan subalit mas kilala sa ganyang bansag. ilang taon na din ang nakalilipas noong una kong bininyagan ang sarili sa ganyang tawag. Napagtanto ko, bakit nga ba tila nakatayo ako sa likod ng pangalang ito? Wala naman akong kinatatakutan o pinagtataguang nilalang. Totoo naman ako sa aking sarili, sa aking ipinahahayag at sa aking isinusulat. Totoo ako sa lahat ng nakakakilala sa akin. Subalit sa kabila ng lahat, bakit pinili ko pa ring maging anino ng isang pangalang binuo lamang ng aking pag-iisip? Sa totoo lamang, kung hindi dahil sa challenge na ito, hindi ko maitatanong ang sarili kung bakit kailangang magkaroon ako ng pen name.

Napagisip-isip ko na marahil para sa karamihan, ang pagkakaroon ng isang alyas ay isang paraan para magkaroon ng misteryo ang kanilang identity. Naroon nga naman ang thrill kung hindi kilala ng mga mambabasa ang tunay na pagkatao ng may akda, kung baga isang blind item pagdating sa usapang showbiz. Malaya nilang nasasabi ang nais nilang isiwalat nang hindi nalalaman kung sino ang tunay na nilalang sa likod ng pangalan. Ngunit sino nga ba naman ako upang magsalita para sa kanila? Hindi ko hawak ang kanilang saloobin at pagkatao sa usaping ito. Para sa akin, sa tuwing nag-uumpisang maging aktibo ang panulat ko, isang panibagong nilalang ang nabibigyang buhay. Isang katauhang malayo sa AKO sa pang-araw araw na pamumuhay. Sa pagkakataong iyon, naihahayag ko ang nais kong sa sabihin sa paraang alam kong gawin.

Sa realidad, ang katawang lupa ay nakatali sa maraming bagay: trabaho, bahay at pamilya. Mga bagay na dapat pagtuunan ng pansin at ng oras. Kahit anong paraan ay hindi kailanman matatakasan ang mga bagay na ito. Tila ang sarili ay nakakulong sa apat na sulok ng isang kahon. Limitado ang bawat galaw at bilang ang bawat hakbang. Alam kong obligasyon ko ito sa mga kaluluwang nakapaligid sa akin. Subalit sa isang banda, masasabi kong hindi ako malaya. Hindi malayang gawin ang mga bagay na lubusang makapagpapaligaya sa akin. Marami nang pagkakataon ang kumatok para maabot ko ang minimithing mga pangarap subalit sa hindi matawarang mga katungkulan, madalas ay kibit-balikat ko na lamang na pinapanood ang pagdaan nito sa aking harapan. Sa mga ganitong okasyon, matinding kalungkutan at pagsisisi ang bumabalot sa akin lalo pa at hindi ko nakasanayang maging bukas sa aking tunay na nararamdaman. Marahil ay dulot na rin ng pangambang baka ako ay hindi maintindihan at hindi mapankinggan. Alam ko na ang sariling hinaing ay wala sa kalingkingan ng sakit na dinarananas ng ating lipunan. Subalit kung ang bawat butil nito ay iipunin, isang tipak ng nagpupumiglas na kalooban ang mabubuo. Kaloobang puno ng katanungang wari ay wala nang katapusan.

Bago ako naging ganap na si Pen Palaboy, nagsimula ako bilang si Penslave. Pen dahil sa hilig ko sa pagsusulat at slave dahil ako ay alipin ng aking panulat. Hindi nagtagal at dumating ako sa panahong kinailangan kong humanap ng kasagutan sa mga tanong na patuloy na namumutawi sa aking pag-iisip. Mga tanong na kahit isulat pa ang buong litanya nito ay hindi matutuldukan ang walang katapusang mga pag-aagam agam. Dahilan upang tumigil ang aking kamay sa paghabi ng mga salita. Sinuyod ko ang bawat kayle at eskinita ng aking kaisipan kasabay ng paglalakbay ng aking mga paa. Paglalakbay na walang eksaktong lugar na pinanggalingan at walang eksaktong patutunguhan. Nakalutang ako. Lango sa problema. Hinayaan kong matuklasan ng mga lumilipas na oras ang bawat sagot sa kumakalampag na mga tanong sa akin. Sa hindi matawarang dahilan, nakatulong ang paglalakbay. Nahanap ko ang mga kasagutan sa mga salitang saan, papaano, kailan at bakit. Sa pagkakataong iyon, muling dumaloy ang natuyo kong tinta. Muli akong kumapit sa panulat at humabi ng salita. Dito isinilang si Pen Palaboy.

Bilang si Pen Palaboy, nasimulan kong ilahad ang lahat ng nasa isipan ko. Lahat ng mga nakabibigat sa kalooban ay unti unti kong napakawalan sa tulong nitong butihing panulat. Noong una ay wala akong pakialam basta’t nagsusulat ako sa sariling kagustuhan, bilang outlet at hingahan ng problema. Hindi nagtagal, nagkaroon ako ng mga mambabasa, mga kaibigan at mga tagahanga. Dito, naramdaman ko na kabilang ako sa sirkulo ng bagong mundong ginagalawan ko. Kinagiliwan ko ang mainit nilang pagtanggap. Ang bawat salitang isulat ay katumbas ng tunog ng isang batingaw, nililingon, dinidinig at binibigyang pansin. Masaya ako. Malaya.

Sa mundong pinaghaharian ng kabi-kabilang kurapsyon, trapiko at pagbabago, ako ay tinatawag na DANG. Tahimik at hindi naririnig ang munting tinig. Sa mundo ng salita, larawan at kuro-kuro, ako ay kilala bilang PEN PALABOY. Nilalang na ang tanging sandata ay emosyon bilang sinulid sa bawat salitang hinahabi. Hindi man natamasa ng katawang lupa ang kalayaang inaasam, sa mundong ito ay malayo pa ang mararating ng bawat salita ko. Kasama mo, aangkinin natin ang mundong ito.

__________________________
"This is my entry to the Blog Awards Challenge No. 3: The Hazards Of Honesty"

2008-05-18T22:07:00.001+08:00

my mood was quite pumped up when vener told me about the LIRA workshop the other day. i started day dreaming afterwards. wishfully thinking that a dream is about to come true.

at half past six in the evening, reality started to bite me and it is knocking my insanity out of me really hard.. hello!! does a 24/7 account rings a bell??? that was my mind yelling at me. i am working on a laid-back job that pays averagely and it goes round the clock. my shift goes on a weekly or sometimes monthly basis. so i could never really tell when my next rest day would be.

next shift came and i decided to request for a permanent week end rest day for the months of june to august. with fingers crossed and high hopes, i emailed the workforce and my supervisor as well. it was wednesday then.

it's already sunday and i have not received any respond from both parties. the hour glass is almost up for the submisson of applications (whooosssshh.. there goes LIRA) and nothing from them. in an obvious way, it is a big fat NO!

it just saddened me how work hinders me from the things that i like. i know that i am not working on a normal 8-5 job but i cannot simply ignore this opportunity. i love my work and there is no doubt about it. however, this is not my life, writing is. it is my passion. the entity that keeps my sanity burning.

i guess i am left with no choice but to wait for another one to knock my door..

2008-05-15T01:36:00.001+08:00

im currently at work, staring blankly at my monitor. waiting for a call to penetrate my avaya, thinking..wishfully thinking that my permanent rest day request will be granted. it will be just for all saturdays and sundays from june to august (is it too much to ask for?? *wink! wink!*). this urgent request is for the upcoming LIRA workshop.. yes! a writing workshop that i've been dying since ages to attend to. and now, it is already in front of me, inviting me, pulling me, teasing me, tickling me (as if hearing the song oh lumapit ka.. kung gusto mo akong halikan, di kita sasawayin alam na alam mo namang ito'y gusto ko rin..)

it was just a few days ago when vener and i bumped into each other in ym.

vener: musta?
pen: ok lang. kaw?
vener: ok lng din. punta ka ba sa LIRA?
pen: ano un?
vener: writing workshop un. punta ka website
nila.
pen: cge cge. ano
url?
vener: search mo na lang,
hindi gumagana saken dito ung link
vener: sat at sun yan
pen: darn!
vener: d ka makapunta?
pen: dko sure e kc work..
vener: sayang nman.
pen: kaw punta?
vener: hindi e.
pen: waaah! bakt?
vener: madami kc ko gagawin..

(at nagkaroon na ng mahabang pause hanggang nag log out na ang isa sa amin..at hindi eto ang eksaktong mga salitang ginamit..props lang hehe!)

im crossing my fingers (and toes too..if it is hell possible to do!) that this will be granted. im calling on the patron of writers and godess of quills! writing is my passion and enhancing it will be a big step for me.

i've been writing (in filipino) since the era of pinoy alternative genre popped out of its shell,the time when ely is still the drop-dead-frontliner of eheads (o pare ko meron ka bang maipapayo? kung wala ay ayos lang..). this is a personal choice, since this is one way of showing my love for our country (pero sa entry na to english talaga dapat :D). i never thought that writing would be my passion. it started as one of the what if moments in my adolescence..what if im a band member who sings her lungs out for the song she wrote..or what if im a song writer of a chart buster song.. or simply what if im a writer who spills out what's on her mind.. the rest is history.. naks!

soooo.. for you who is reading this, please..PLEAAAASSSEEE (i'm begging please) to include me in your prayers *beautiful eyes * hehehe!

thank you! ok back to work..

by the way para sa mga nais ng kabuuang detalye tungkol sa LIRA, paki-click lamang ang kasunod na screen shot (nose bleed nako :D )..ok back to work na talaga..

2008-05-13T19:04:00.001+08:00

sa palagiang bangayan
hindi nakakatulong ang isinasambulat mong mga kataga

sa kasalukuyang kalagayan ng katawang lupa

umaapaw ang pagdurugo ng kaluluwa

damdaming sumisigaw sa kalagitnaan ng pag-iisa

TAMA NAAAAAAAAAAA!!!

pang-unawa mo ang kailangan ko...

sa piling ni nanay

2008-05-09T18:04:00.001+08:00

sanay di magmaliw ang dati
kong araw
nang munti pang bata sa
piling ni nanay
nais kong maulit ang awit
ni inang mahal
awit ng pag-ibig habang
ako'y nasa duyan...

salamat inay.
payak. walang mapalabok na mga salita.
salamat.
hindi matatawaran ang kadakilaang dala mo sa mundong ito.
sa bawat pawis na tumutulo mula sa iyo, katumbas ay hangad na magandang kinabukasan para sa aming mga iniluwal mo.
sa bawat haplos, yapos at akap mo, dulot ay kaginhawahan sa nagugulumihanang pag-iisip ko.
sa iyong pag-aaruga, lumaki akong maayos at may takot sa Diyos.

salamat, inay.
sa panahong ako'y naliligaw, ikaw ang naging tanging ilaw sa landas na dinaanan.
sa iyong mga payo at pangaral, natuwid ang baku-bakong pangangatwiran ng bibig na ito.
hindi man matumbasan ng kahit ilang salamat ang sakripisyo mo sa amin,
hindi man mahabi ng isang maestro ng pluma ang kadakilaang dulot mo..
narito pa rin akong supling mo.. nagpapasalamat dahil kung hindi sa iyo hinid ko mararating ang bantayog ng mga pangarap ko.

maraming salamat inay!

paglalakbay

2008-04-30T11:09:00.001+08:00

kamusta?
dalawang taon na din ang nakalilipas nang huli tayong magkita.
malaki ang iyong ipinagbago mula nang huli kong maramdaman ang mga yakap mo.
masaya ako't muli ko na namang nasilayan ang mga ngiti mong nakakapagpapawi ng pagod ko.

matagal tagal ko na ring ninais na muli kang makapiling.
sana'y huwag nang kitilin itong nilaang sandali.
sana'y sa pagkakataong ito ako ay manatili sa iyong tabi
upang muling ipagpatuloy ang mga naudlot na layunin.

nawa'y huwag mong isiping nilisan kita.
sapagkat ito ay higit na hindi naging madali para sa akin.

labis na mahirap ang makitang

may dumdaloy na luha mula sa iyong mga mata.

sana'y mayroon akong paraan upang maibalik ang bawat panahong nagdaan,
panahong kung saan ang lahat ay nasa akin pang mga palad
ang bawat sandali'y susulitin, walang oras ang sasayangin
at sa piling mo, tayo ay magsisimula muli.

at ngayon na ikaw ay muling kapiling,

tulad mo, ako ay lubusang nananabik.

isang pagkakataon upang ang lahat ay muling sariwain

mga panahong isa-isang lumipad mula sa pahina ng ating gunita.

natatandaan mo pa ba ang mga panahong iyon?

nawa'y manatili ako sa isip mo at ang mga kahapong ako'y kasama mo.
ang bawat halakhak na ating pinagsaluhan at bawat luhang aking pinunasan.

lahat ng mga iyon, dito'y hindi mawawaglit sa puso ko.

hanggang dito na lamang muna, tapos na ang sandaling ipinahiram para sa atin.
sa pagkakataong kailanganin mo ang isang tulad ko,

agad kong didinggin ang tawag mo.

hindi mo man ako masilayan ay agad akong lilipad sa piling mo.

hanggang sa muling pagkikita.

ang mga habilin ko'y huwag mong kalilimutan..

sige na, huwag mo na akong lingunin..

huwag ka nang muling luluha pa..

sige na, sige na anak.
humayo ka na at imulat ang iyong mga mata.
narito lamang ako at hindi ko kayo pababayaan.
gumising ka na mahal kong anak..

___________________

RIP papa

we miss you badly..

liham ng isang mangingibig

2008-04-18T10:53:00.001+08:00

hindi ko alam kung paano magsismula..

maraming salamat sa lahat. maayos na ako ngayon kahit papaano. iniisip ko na lamang na sa takdang panahon, malalaman at maiintindihan ko din ang itinatgo mong dahilan. makakasabay na din ako sa agos ng maramot na panahon at muli akong makakabangon. alam mong naging masaya ang isang tulad ko sa piling mo. tila ang lahat ng mga bagay ay una para sa akin. ikaw ang naging dahilan ko upang salubungin ang bawat araw na may ngiti sa aking mga pisngi. lahat ng pangamba, sa tuwing ikaw ay kapiling, ay naglalaho na tila mga bulang nagpuputukan sa himpapawid. lahat ng pag-aagam-agam ay nasasagot sa oras na ako'y makulong sa iyong matitipunong mga bisig.

huwag kang mag-alala, hindi kailanman ako magkakaroon ng galit sa puso ko. sa kaisipan ko'y hindi ko mahanap ang rason upang mamutawi ang panibugho. alam kong nahihirapan ka din kagaya ng aking nadarama. hindi kita tatanungin, sapagkat marahil ang dahilan mo ang kumitil pa sa akin. isang nakakatuwang bagay lamang na may iilang buwan pa lamang ang nagdaaan ay tila isa kang makatang handang ibigay ang mga bituin sa akin. makalipas ang ilang saglit, kung bakit ay parang hinipan ka ng hangin palayo sa akin..

magiging mabait at maayos ako tulad ng palaging bilin mo sa akin. hindi ko kakaligtaan ang mga iyon. alam ko nariyan ka lamang. hindi mo man natupad ang mga pangako mo sampu ng mga pangarap mo para sa atin, alam kong nariyan ka lamang. nakamasid at patuloy na umaantabay. hindi kita kalilimutan, ang isang tulad mo ay may pitak na dito. patuloy akong magmamahal.

sa sandaling sumapit ang dapit hapon, umaasa ako na ikaw ay nasa tabi ko.. maghihintay ako.

ARRRGGGHHH!!!

2008-04-08T05:01:00.003+08:00

i've had my shift for this week for 7days, graveyard shift, straight... im now having this pretty awkward feeling of floating. darn! few more hours and ill be heading home to hybernate and do the catching up with the current events and with my friends in the internet. (yipppeeee!) surely it will be long hours of chat ang giggles for i have been out for quite a long time now.

amidst the ecstasy of the overwhelming calls and emails on a monday afternoon (PST), my QA called my attention for a dose of OTO (quality grading session for calls and emails) and eureka!!! another flunking grade!

POTAENA! yes i am hell pissed off!!!. wtf is wrong with my calls and emails when that gothling girl's my QA???
naaahh..i know you all don't have the answer for this, neither do i. just want to rant about it.. ohh well, so much for my looking-forward-for-my-rest day excitement.

i was told that there would be another ramp down this coming april (i.e. transferring agents from our account to another). it would be based on the QA scores for the months of january, february and april..so what happend to march?? it would not be included due to system inaccuracy..dammit! considering i got oh so high QA grades during that month. PUñETA! im just crossing my fingers for higher and better calls this april..grrr! that goes for you as well gothling!

gotta go..lunch time.

kundiman

2008-04-04T08:53:00.003+08:00

sa sinisipat kong gunita,

ikaw ang tanging kantang

hindi malapatan ng musika.

pilit ko mang awitin ay

tila walang tinig ang marinig.

pilitin ko mang bumirit,

paos na boses ang isinasambulat ng bibig.

nais kitang awitan

at hayaang ang ritmo nito ang sa iyo'y yumakap.

nais kong ibulong ang damdamin

sa pamamagitan ng mapagkandili nitong uyayi.

nais kong isa-titik yaring isinisigaw ng aking sarili

at hayaang saniban ako ng kaluluwang mulat

upang hindi lamunin ng mapang-akit na gabi

ang natitirang lasing na pag-iisip.

sa pagkalabit ng marurupok na kwerdas

ng inaalikabok kong gitara,

imahe mo ang kumikiliti

sa ulirat na lango sa halimuyak ng iyong alaala.

ang mapupungay mong mga mata

at ang iyong taglay na ngiti

na dulot ay kakaibang kilig sa akin.

nais kong isa-himig ang iyong alaala..

ang alaala nating dalawa..

hanggat narito pa ang nakaraan sa lumbay na aking nadarama.

marahil sa pagkakataong ito,

ako ay iyong muling lingunin

at sa ganitong paraan,

ikaw na aking musika,

ay muli nang magbalik sa akin..

2008-03-27T09:34:00.000+08:00

tinig

2008-03-08T15:28:00.002+08:00

sino ako?
ako ay isang babae.
babaeng tangan ng mapagkandiling mga bisig
subalit sa pagsapit ng gabi,
ako ay niyayakap ng kanyang
malalambing na suntok, dagok at pambubugbog.
mga salitang nakakapaso sa tuwing siya'y lango sa kanyang bisyo.

sino ako?
ako ay isang babae.
hawak ay aklat at aktibo sa pag-aaral
tanging dalang sandata patungo sa kinabukasan.
subalit sa pagsapit ng dilim,
katauhan ay ikinukubli sa indak ng mapang-akit na musika
at nakasusulasok na panandaliang aliw sa kama.
sa ganitong paraan ay maitatawid ko sa kahirapan ang aking pamilya.

sino ako?
ako ay isang batang babae.
sa halip na mamulat sa mundong kinikilala ang paglalaro
ito'y pinuno ng kabi-kabilang pasakit at panibugho.
sa halip na ang kayakap ay magiliw at nakangiting manyika,
sa pagtulog ay katabi ang naglalakihang pulutong ng mga baril at sadata.
kapayapaan ang hangad sa mundong kinamulatan.

sino ako?
ako ay isang babae.
iniluwal ng isang ina mahigit dalawang dekada na ang nakalilipas.
hinubog sa aruga at mainit na pagmamahalan.
subalit bakit ako umiiyak at tila nauubusan ng pag-asa?
bawat patak ng luha ay katumbas ng lakas na nawawala
napapariwara at naliligaw sa bawat lakad na ihakbang.
gayun pa man ay pilit pa rin hahawiin ang ulap sa aking tinatahakan.

ikaw. babae.
saan man tangayin ng hangin,
ano man ang landas na suyurin,
kahit na ilan pang kalamidad ang suungin,
ikaw pa rin ay mananatiling nilalang ng kagandahan at pag-ibig.
ikaw ang tagapagsaboy ng liwanag sa daang mapangalaw
isang mapagmahal na anak sa naghihikahos na magulang,
isang musmos na nakatuon sa kapakanan ng karamihan,
isang kaluluwang muling nahanap ang tamang daan.

babae,ilabas mo ang iyong damdamin.
palayain mo ang sarili at huwag manatiling alipin
sa bugkos ng bulok na lipunang sa iyo ay kumubli.
lumipad ka!
tumakbo!
abutin mo ang mga pangarap mo.
huwag kang manahimik na lamang sa isang tabi
iparating mo ang nais mong sabihin.
sumigaw ka!
kumanta!
babae, malaya ka!

lumaya ka...

weee! part 2

2008-03-05T14:29:00.001+08:00

may ilang araw din akong lumiban sa paglilibot sa mga blog. madaming dahilan, una, sa trabaho, iba na ang oras ng shift ko kaya madaming calls na ang pumapasok. ikalawa, minsan pagdating ko sa bahay, gamit ng kapatid ko ang computer para sa kanyang research. ikatlo, inaakit ako ng akong kama para matulog. ako naman laging nagpapaakit :D

sa muling pagbisita, una kong dinaanan ang tahanan ni anino at ito ang nakita ko, isang puso sa ulap at ang sabi niya ay..

"Nais kong igawad ang karangalan na ito sa dalawang malupit na blagista, kay Pen
Palaboy at Verso Para Libertad. Sana ay dumami pa ang katulad ninyo"

salamat anino! isa itong karangalan at karagdagang inspirasyon!congrats din kay VPL!

ipinapasa ko ito kina lyza para sa kanyang mura at busilak na damdamin (naks!), kay ilovephilippinestoo para sa kanyang hindi matawarang pagmamahal sa bayan, kay zkey na patuloy na nagbibigay ng refil ng sa mga panahong natutuyo ang tinta ko. let us write more! live more! and love more!

ONE COUNTRY! ONE LOVE! ONE PRIDE!

gusto ko nettoooooo!!!

2008-02-23T01:05:00.001+08:00

nagsurf ako sa internet kagabi para magpaantok, naghahanap ng kung ano anong kagigiliwan ng mga matang kinakalyo sa pagabababad sa online games. click dito click dyan hanggang sa naalala ko ung gusto kong jacket..yung guto kong CDs, yung gusto kong libro at kung anu-ano pang anik anik.. maya maya pa, sumisigaw na ang isang boses sa isip ko ng.. GUSTO KO NYAAAAAAN!!! eto ang karmihan.. :D

nagmember ako sa yabang pinoy at ang unang nakakuha ng atensyon ko ay ang kanilang rattan made wrist band. sa bawat isang mabenta nila ay karagdagang tulong sa mga malikhaing kamay na masusing gumawa ng mga ito. meron nko neto at nabili ko noong Feb 14 sa our tribe sa market! market! bakit ko nagustuhan to? simple lang.. PROUDLY FILIPINO MADE! yebah!

isa sa mga nakita ko sa yabang pinoy ay ang kanilang bigkas pilipinas ( isang CD ng kanilang spoken poetry). hindi ko pa ito napapakinggan at wala pa ako nito. binabalak ko pa lang bumili sa darating na rest day. bakit ko nagustuhan to? simple lang.. PINOY ROCKS!

after the veeeery long wait (simula pa noong nobyembre).. it's back and still sizzling hot! ang kinagigiliwan kong kape vinta ng starbucks ay muling nagbabalik. nung pasko ko pa gusto neto, dahil nga sa ang nakalgay sa mga estante ng satrbucks e puro holiday edition na tumblers, nag-antay pa talaga ko kung kelan uli magkakaron. meron nako neto, nabili ko lang nung Feb 18. bakit ko kamo ito nagustuhan? simple lang, PINOY PRIDE!

nung Feb 20, una akong napadpad sa pinoy poets web site sa tulong ng isang kaibigan na si rain seeker (isang alipin rin ng panulat). masusi kong hinalughog ang site na yon at binabalak na maging myembro (hindi pa ko nakakapag sign-up dahil sa memory gap). nakita ko ang dalawang produkto nila, ang ora poetica (isang compilation CD ng spoken poems) at ang obras in verse (folio ng pinoy poets). tinext ko si rommel (isang super hero na may kasagutan sa mga tanong sa mga nasabing produkto) at nabanggit niya na out of stock na daw yung CD; yung folio meron pa. subalit, ngunit, datapwat, sa kanyang kabutihan at busilak na kalooban, magpapadala daw siya ng mp3 file ng ora poetica sa email ko at kung gusto ko ay pede din siyang mag-burn ng isa para sa akin (nice noh!).. pero kung kelan, hindi ko alam hehehehe! bakit ko gusto 'tong mga 'to? simple lang, ISA AKONG PILIPINONG MANUNULAT!

nung isang gabi sinabi sakin ng bunso kong kapatid na meron siyang nakitang pinoy adidas jacket. sa tindi ng antas ng aking kyuryosidad, nakita ko ang minimithing jacket. isa lang ang nasabi ko.. nakanamp*ta (with matching tulo laway) !!! asteeeegggeeennn (sabay teary eyes pa..) !!! pero may catch, sold out na ang limited edition na to. ang halaga, tumataginting na 4,595php. (red alert! red alert! parang narining ko si pitakang umaray), pero ok lang naman. minsan lang to repa! pero nga.. SOLD OUT!!! ang alam ko magkakaroon uli ng reproduction sa abril. marami na ang nakpagpareserve, pero hindi ko alam kung pareho pa din ng presyo at hinid ko pa din alam kung saan makakapagareserba.. haaay! til further notice.. bakit ko nagustuhan to? THE JACKET IS THE REASON ITSELF.. *ngisi*

and lastly, eto ang pinaka matindi sa lahat! limited air force 1-tribute to jose rizal ng nike, $399 (aprroximately 16000php), SOLD OUT! nakakagigil! pag nakakita ko ng may suot neto, nako! matik na un dude, haharbatin ko kaagad (chenes!). ayon sa mga advisers ko, nag produce lang ng 500 pares para dito at hindi nag issue dito sa pilipinas.. nakakalungkot db? anyways, alam ko, alam mo, at alam nating lahat na ang mga pilipino ay maparaan..kaya siguro ilang linggo mula ngayon ay meron na nito sa greenhills, o sa baclaran, o sa market!market! at kung saan pang lugar..ehehhehehehe! (wag mamirata! chenes!) *ngisi* bakit ko to gusto? isa lang, ASTEEG MAGING PINOY!

***kung titignan natin mula sa malayong pananaw, kabikabila na ang mga kontrobersyang dinaranas ng ating lipunan, hindi na mababago yun. hindi na mabubura yon. hindi pa sinisilang mga ninuno natin meron na un. pero kahit ano pa ang mangyari, masarap maging pilipino. masarap ang pagmamahal na wagas ng mga magulang at mga maiinit yakap galing sa kaibigan. masarap ang malulutong na hagikgikan, samahang walang katulad. kaya ikaw, oo ikaw na nagbabsa nito, proud ka ba maging pinoy?

mga pinagkuhanan:
cgi.ebay.ph
yabangpinoy.com
pinoypoets.com
flicker.com
rareairforce.com

weee!

2008-02-18T14:51:00.002+08:00

*ehhheeemmm

unang una gusto ko po magpasalamat at humingi ng paumanhin kay zkey (na ngayon ay may trangkaso..get well soon kapatid!!) kasi napakatagal na nya to binigay sa akin e ngayon ko lang ipinost sa mundo ko. hee! ganto kasi un (katanganhan kasi ehhehe!) hindi ko kasi alam na ganun pala yun..pag pinasahan ka..as a courtesy..kukunin mo at ipopost sa blog... lage pa ko nag-iisip kapag ngbblog hop ako kung pano nakukuha un mga award na un. isang malaking tandang pananong ang nakadikit sa noo ko tuwing nakakakita ako ng ganon. until nga ngayon nalaman ko na kung pano (galeng mo palaboy! toink ka!).. so to begin.. (drum roll please...)

ipinapasa ko itong prestihiyosong 5 star blog award na ito kay ferbert (na nakakamangha ang blog), kay VPL (na true blue anak ng inang bayan), at sa bolpen at kape (na naniniwala sa kakayahan ng bawat manunulat, sa piling mo ay malaya ako). maraming salamat sa inyo! inuman na to!!! hehehehe!

**at isa pa...

nagbablush na ako (whoo pa-gurl!!)..hindi kasi ako sanay ng may award (omg!) actually kung hindi ko pa nakita yung cbox ni zkey para sa sagutan nila ni VPL, e hindi ko tlga malalaman na ganto pala ang 'how-it-works" ng mga award. so tinignan ko ang blog ni VPL para sa mga kasagutan..ayun nakita ko may ipinasa din pala siya..wee! salamat!

ipinapasa ko itong award na blog of the month kina wanderingcommuter, kay kalansay, kay anino (na naiyak sa panapanahon ang pagkakataon..), kay ilovephilippinestoo (na napaka informative ng blog) at kay bunso (na may mga cute na unggoy)... maraming salamat!

**nais ko ding pasalamatan si led na nag-edit nung heading ko :D at kay oldskul at tantrum..ang mga taong bundok kong kapatid. at sa inyong lahat..saludo ako!rakenrol!

WRITE MORE! LIVE MORE! LOVE MORE!

saturday morning (reposted)

2008-02-15T16:50:00.002+08:00

PEN PALABOY

27 wounds and a word embeded on my wrists are all i needed for me to realize that my only hope was taken away from me once again... why does it have to be always like this? why me? so much for everything that i held on to..i am tired... tired of believing all the false hopes and broken dreams... i have become a skeptic... a skeptic who will never be the same old gullible person that i was... but i still need to know the reason of my being... the reason why the wind took him away from me... i need to understand for me to calm the beast that i have become... i need to understand for me to save myself from the horror that i might do to myself... at least for now...

ZKEY

the beast inside was the beauty that slept between you and me last saturday morning!!!

PEN PALABOY

but the beauty that laid between you and I can no longer be seen... for these naked eyes can only see what is the wicked and what is unwanted... for this emotion can only feel angst and bitterness... this is my sweet revenge... this is what i have become since saturday morning..

ZKEY

i was once blinded by the promise of blood and even tasted the kiss of ogre. if my words and poem cannot save you from the beast that lives inside of you. i wiill cry an endless masterpiece that paints the sweet revenge of one dead poet...

aaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!

PEN PALABOY

if thy scream can serenade

the soul of the beast inside a hapless poet...

then maybe,

just maybe,

a glorious serenity

will blow the arms of these hands

and calm the horror within...

**salamat sa iyo zkey sa pagbahagi mo ng iyong natatanging kakayahan..

intro

2008-02-13T17:30:00.001+08:00

ilang oras na din ang ginugol sa pakikipagniig at pakikipagtalo sa pag-iisip. hapo na ang mga daliri sa pagkiliti sa mga tiklado ng makinilya. malamig na ang kapeng kanina'y tinatalo ang nginig ng katawang nangangatal sa simoy at hamog ng gabi. payapa na ang kapiligiran habang patuloy na nakabantay ang orasang nakakapit sa kupas na dingding. subalit sa kabila ng kalagayang ito, ang diwa ay namumutawing mulat at patuloy na hindi mapakali.

sa pagkakataong ang insiprasyong mailap ay muling nagpahaging, muling dadaloy ang tintang minsang natuyot na. muling sisisid ang kaisipan sa karagatan ng kamalayan at muling ipagpapatuloy ang pag-inog ng naudlot na obra, at unti-unting mabubuhay ang mga ideyang isinilang dulot ng mainit pagtatalik ng emosyon at kaisipan.

sa sandaling mailagay ang tuldok, paulit-ulit na hahagurin ng mapupungay na mga mata ang mga katagang binigyang kulay ng mapaglarong imahenasyon. sa kabila ng pagod na katawan, isang namamanghang ngiti ang guguhit sa mg labi; isang maipagmamalaking pakiramdam ang sasaklob sa sarili.

tunay nga't ang kaisipan ay walang palya sa paghahabi ng pinagtagpi tagping mga salita, subalit hindi biro ang pagsusulat. hindi man ako isang kwentista o makata, hayaan mong saglit kong ipasyal ang diwa mong lasing sa kabikabilang suliranin ng ating lipunan..

tatlong taon

2008-02-05T18:04:00.001+08:00

unti unting binabalot ng kadiliman

ang nakagisnang kapaligiran

animo ito'y sadyang pinagsawaan

at patuloy nang iniwan.

tila ang lahat ay mayroon nang taning

mga nalalabing sandali ay nakakabitin.

ang nakaguhit na masasayang ngiti

ngayo'y nasalinan na ng hikbi.

nagsimula sa kamulatan,

pinagtibay itong sariling bugkos.

bakit ngayo'y marahan nang nalulupos

at tila nag-uumpisa nang maglaho.

inakalang habambuhay na paraiso

itong pinanghahawakang ginto.

kasiglahan sana'y hindi maubos,

ngunit bakit ang lahat tila ay nagbago?

pilit ko na lamang na pipiringan ang mga mata

at maging bulag sa mga nakikita.

tatakpan na lamang ang mga tainga

upang magmistulang bingi sa mga dinidikta.

pipigilan ko na lamang ang bibig sa pagbuka

upang magsilbing pipi at hindi na makapasalita.

nais kong maging manhid sa katotohanan

upang hindi na makaramdam ng anumang alitan.

ang matitingkad na kulay ng pagkakaibiga'y

unti-unti nang humuhupa

ang musika ng bawat halakhak ay

isa-isa nang tinatangay ng panahon.

ano pa't ginawa ang lahat upang ito'y maisalba

kung sa kabila ng lahat ng pinagasamahan

ito din nama'y tatalikuran..

at hahayaan nang mawala..

**bata pako nun sinulat ko to..kornik! hehehe!

babang luksa

2008-02-03T19:30:00.001+08:00

para kay lucien

ika 27 ng abril, unang patak ng ulan sa tag-init. bahagyang lumamig ang paligid sapat upang maginhawahan ang sariling nanggigitata sa pawis.ang himpapawid ay makulimlim, si amang araw ay panandaliang nagtatago sa likod ng kanyang nangakapal na mga ulap. ang hangin ay tila umuungol sa hinagpis tila nakikisabay sa pagdadalamhati.

subalit sa kabila ng biglaang alburoto ng panahon, ang bawat isa sa kapaligira'y abala pa rin sa kanilang ginagawa. patuloy sa pagdiskarga ng mga case ng beer ang mga kalalakihan sa tabing sari-sari store. ang tindera ay hapong sumisigaw at naglalako ng kanyang tindang kakanin, bitbit sa kaliwang kamay ang bilao at sa kanan ang isang kupas na mabulaklak na pulang payong. ang kambal kong kapitbahay ay patuloy sa pagpapadyak sa kinakalawang nilang mga bisekleta, tila nag-uunahang pabalik-balik sa madulas na kalsada. ang iba pang mga bata ay maligalig na nagtatampisaw at masayang naglalaro sa malamig na luha ng kalangitan. bahagya akong nanlumo sa naobserbahang kapaligiran. ako'y napaisip at nagsumamo na papaanong ang oras ay patuloy na umiinog, bakit ang lahat ay patuloy sa kanilang pinagkakaabalahang bagay, samantalang ang isang tulad ko ay balisa at nangungulila sa aking ama.

isang taon na ang nakakalipas, mismong sa araw na ito ko huling naramdaman ang init ng yapos ng aking ama. huling nasilayan ang kanyang matamis na ngiti. "bye!" ang huli nyang katagang sinabi, patungo sila kasama ng aking ina sa heart center upang magpaadmit. bagamat may halong pangamba, bahagya akong nagalak sapagkat maisasakatuparan na ang matagal nang operasyong hinihintay. subalit dalawang araw ang nakalipas, isang tawag ang natanggap ko mula sa aking kapatid.. pumanaw na ang aking ama.. nawala ang aking ulirat. hindi ako magkamaliw kung ano ang dapat na gawin, tila isang malamig na tubig ang bumuhos sa aking buong katawan, tila lahat ng aking pandama ay ipinuslit ng mapaglarong pagkakataon. unti-unti na akong pinapaso ng nag-uunahan kong mga luha.. papaano kami? papaano ang kapatid kong nag-aaral pa? papaano ang kapatid kong nasa ibang bansa? papaano ang aking ina? tila nilamon ng luha ang aking wisyo. at tila gumuho ang mundo ko sa magkakahalong emosyon. takot. pangamba. pangugulila.tumigil ang oras. bawat segundong lumilipas ay katumbas ng mahaba at mapait na oras. wla na ang haligi ng pamilyang ito.

mahirap masanay nang hindi siya nasisilayan. mahirap sapagkat buong buhay ko ay nariyan siya at gumagabay. bawat hakbang sa paglaki naming magkakapatid, siya ay nakaantabay at nakamasid. tila kahapon lamang nang huli kong makita ng kanyang matamis na ngiti, ang kanyang mainit na yakap at malutong na halakhak. narito pa rin ang natatanging amoy ng kanyang damit at natatanging halimuyak ng kanyang pabango. kung minsa'y pakiramdam ko ay nasa likod ko lamang siya, nakasunod sa bawat galaw na gawin ko. subalit kung akin na siyang lilingunin, agad siyang naglalaho. tila isang elementong nilikha ng aking pag-iisip. kung narito lamang siya ay makikisabay siya sa mga batang naliligo sa lakas ng ulan at marahil, siya ay magluluto ng mainit at masarap na arroz caldo. kung narito lamang siya ay mapapawi niya itong pangungulilang nadarama. subalit wala na ang aking ama..

kasabay ng pagpagaspas ng mga nagsasayawang dahon mula sa puno ng matinik na boungamvilla, hinawi ko ang mga luhang kanina'y nahihiyang tumulo mula sa aking mga mata. mga luhang rumaragasa habang nanunumbalik ang mga naiwang alaala ng aking yumaong ama. dalawang araw mula sa ngayon, isang taon na ang nakalipas mula ng siya ay pumanaw. isang taon. isang taong hinagpis. isang taong pangugulila. isang taon upang matanggap ang lahat ng mga pangyayari. isang taon upang sya ay lubusan ko nang palayain.

ika 27 ng abril, tumila na ang unang ulan sa tag-init. maliwanang na ang himpapawid. ang mga ibo'y masaya nang humuhuni, tila isang hudyat upang itong pagluluksa'y hindi na muling ikubli. isang pahiwatig na siya ay naroon na sa Kanyang piling.. malaya ka na.

ayan na ko boracay!

2008-02-02T12:57:00.001+08:00

*ehheemmm*

welcome sa blog ko na muling nabuhay malipas ang napakaraming taon. napag-isipan ko din na gawin ito on a daily basis (kung kaya), tipong diary. dati kc un mga likha lang. bilang panimula, pupunta ako sa boracay!!! wee! sa dinami dami ng empleyado ng IBM Daksh, isa ako sa napiling sumama. ayos! kasi ganto yon, nun disyembre (peak season sa operations), nagkaron ng pakulo na un mga walang absences e makakasali at saka iraraffle. e kaso meron akong absence na dalawa.. ayon, so simula pa lang kinalimutan ko na si boracay.

pagpasok ko sa opisina nitong isang gabi (galing sa pag absent) e sinlubong ako ni office mate.. dang! kasama ka sa bora! at ako naman ows? d nga?! .. at ayun, nakita ko sa email namen na gnun nga.. yipee!yun pala kasali yun mga almost perfect attendance (wagi!!) isasama ko si nanay ko at ibabayad namen si kapatid ko...

BORA AYAN NAKOOOO!

kelangan makapag register na agad..

**nasan pangalan ko?? ayun! dko na naedit sa sobrang excitement hehehe!

bulong sa buwan

2008-02-01T11:31:00.001+08:00

kung may paran sana upang marinig mo ang isinisigaw ng damdamin ko..
sana'y naibulong ko na ito.
kung matatangay lamang ng hangin
itong mga halik ko patungo sa mga labi mo,
sana'y naramdaman mo na ang init nito.
kung may paraan sana
upang madama mo ang mga yakap ko,
sana'y nakabalot ka na sa mga bisig ko.
kung sana'y sa bawat pagmulat ng mga mata'y
ikaw ang nakikita,
di sana'y ikaw ay kapiling na.

kung may paraan lamang sana..

enero 4, 2008

pink shadow

2007-10-19T14:22:00.001+08:00

bruised face and purple skin
are all that i can remember
from your last night's sweet litany
stabbing words
piercing touch
disturbing serenity
are all that i have in this solitary

acceptance is all that i need...

pakikipagsiping sa isang lapis

2007-08-14T09:50:00.001+08:00

nagliliyab..

ang pagdampi ng iyong

matulis at matigas na uling

sa bawat pulgada ng aking makinis at maputing pahina..

umaapoy..

nagbabagang mga salita

na sa aking ay nilalatag..

tila mapanuksong mga halik

na lumalapat sa malalambot na talulot ng aking katawan

akin pang ibubuka

ang nakatupi kong pahina

nang sa gayon ikaw ay lubos pang ganahan

sa pagdila ng iyong kaisipan

anong mayroon ang mapagkandili mong mga yapos

mapangiliting mga kalabit..

nakakakilig na mga halinghing ..

ano't tila ako'y lubos na nahuhumaling

sige pa, idiin mo pa..

huwag mong tigilan..

hagurin mo pa ng husto ang rumaragasang mga salita

tila simbilis nitong dumdaloy na likido

ayan na..

malapit na..

eto't tapos na

ang isang akda..

..isa pa..

aug 14, 2007

an ode to my dad

2007-07-12T23:12:00.005+08:00

it was at 6:30 in the morning when i left home yesterday for work. i was thinking of how my day would be like..it was friday and it's the last day of our foundation training...one day away from rest day...yippee! i rode a tricycle to the main road still thinking on what to say on our show and tell portion in training class when suddenly the girl who was sitting next to me shouted PAPA! and waved her hand to her dad who was then riding a motor bike. my eyes started to burn and tears rushed down my cheeks. my heart stopped beating for that particular moment..and everything i’m thinking of vanished..all the noise of the morning rush turned to silence.. i was caught mesmerized by the smile on their faces..i was so envious of her for i will no longer be able to do that with my dad. no more warm hugs. no more butterfly kisses. no more high fives. no more hbo movie marathons. no more good times. no more hanging out inside power books. no more silly jokes with him. no more hearing him calling me anak.. no more, no nothing more.

a friend once asked me if i haven't accepted my dad's death yet. truly, it's been three months since then. but for a papa's girl like me, a period of three months is not enough to forget those times that we've shared..i guess a lifetime won't do either..three months of keeping to myself that im slowly dying without him..i might not show it and you might not know it but inside is an empty shell of a daughter longing and wanting to be on her father’s arms again.

it never fails to make me cry when i see fathers and daughters together, be it inside the church or inside a cafeteria. it always brings back my dad’s image.. his scent.. his voice.. his presence.. the way he dresses.. his sweet smile.. his funny gait.. his passion for coffee.. everything about him comes in a flash. if only he’s here, i know he would be the proudest among all proud dads.. or he would be sitting right next to me, teasing or playing a joke on me. if only he’s here, he would hold the remote and be in control of the television.. or be in front of this computer playing solitaire or billiards.. if only he’s here, he would be in charge of the kitchen during sundays and doing his exquisite delicacies.. or simply just being here giving out love and laughter.. if only he’s here, he would bring me down the aisle when I decided to tie the knot with the one.. if only he’s here, he would enjoy going on a midyear vacation with my mom.. if only he’s here, our home would be better and complete.. if only he’s here..

it is said that crying is a therapy of letting go a high emotion, indeed it is. i know this solidarity will subside.. the emptiness will be filled.. the shell will no longer be empty.. the wounds will heal.. and then i will soon learn to rise from my desolate world and truly accept the fact that my dad is no longer here. he’s up there, smiling down and looking after us. proud and happy. time will come and my days will pass me by, I know he’ll be there. waiting and waving his hand with a smile on his face.

to my dad.. papa i know you’re with the creator.. i’ll take good care of mama and dey, and of course ate who's a million miles away from us.. i’m missing you badly..thank you for what i am and what i am not.. i’m looking forward on seeing you again.. i love you!

aug 05 06

kanser

2007-07-12T23:12:00.004+08:00

Kung ako’y bibigyan ng pagkakataon
Upang muling balikan ang kahapon,
Ito ay ang kahapong ikaw ang kapiling
Kahit ilang beses pang ito’y ulit-ulitin.
Nais kong balikan ang nakraan
Sa kahit na anong paraan
Upang lubusang pagsisihan
Ang mga kasalanang sa iyo’y naiwan.
Mula sa silid na aking kinahihigaan,
Pagpikit ng mata’y di mapigilan.
Mataimtim na tumatawag sa Poong Maykapal
At pilit na ipanararating itong dasal.
Panginoon,
Ako po nawa’y bigyan pa ng pagkakataon
Upang ang aking buhay ay muling lumaon.
At muling makasabay sa daloy ng panahon.
Ngunit marahil ang kasaguta’y hindi.
Sapagkat ang aking sigla’y di nanumbalik.
Marahan nang nilamon ng sakit na sa aki’y
humalik
Ang buhay na di muling maibabalik.
At sa pagkakataong ito,
Nais kong ikaw ang kapiling ko.
At sa iyong tabi ay mahihimlay ako
Upang ang mga huling sandali ay masaksihan
mo.
Ang huling hiningang ibubuga,
Ang mga nalalbing habiling ipapaalala,
Ang tunog ng tibok ng bumabagal na puso,
At ang huling daloy ng rumaragasang dugo.
Marahil ay wala nang kahit ano pang paraan
Upang itong pamamaalam ko ay tuluyang
Mapigilan.
Bagkus patuloy na lamang kitang pagmamasdan
Kasabay ng pagsuko ng buhay na sa Kanya ay
hiniram.

jan 26 00

saturday morning

2007-07-12T23:12:00.003+08:00

27 wounds and a word embedded on my wrists are all i needed for me to realize that my only hope was taken away from me once again..why does it have to be always like this?why me?so much fo everything that i held on to..i am tired..tired of believing all the false hopes and broken dreams..i have become a skeptic..a skeptic who will never be the same old gullible person that i was..but i still need to know the reason of my being..the reason why the wind took him away from me..i need to understand for me to calm the beast that i have become..i need to understand for me to save myself from the horror that i might do to myself...

at least for now..

07/07/07

takip-silim

2006-02-22T15:01:00.002+08:00

may mangilan-ngilang oras ko na ring binabaybay ang kahabaan ng kalayaan; di inaalintana ang patak ng ulan na sumasaboy sa aking yayat na katawan. waring isang basang sisiw na naglalakadsa kawalan. hindi ko maubos maisip kung bakit tila ako'y walang kahapuan sa kabila ng mahabangpaglalakbay, tila ako'y dinadala na lamang ng sariling mga paa kung saan nito naising pumunta. tila baga may sariling pag-iisip at ako'y kanyang minamanipula at pinasusunod sa bawat kautusang nais ipagawa.

muli akong bumalik sa aking ulirat nang ako'y magpasyang sumilong at magpatuyo mula sa ngayo'y tumitilanang ulan. malamig ang paligid, malakas ang hanging dumadampi sa aking pisngi. tila isang mapagkalingangdaliri na umaanyaya sa aking silid. nais kong matulog...matulog at tuluyang makalimot as makamundongrealidad at mamuhay na lamang sa palasyo ng mga panaginip.

hindi ko mawari kung ano ang nais mong ipahiwatig. marami ang aking mga katanungan...mga katanungangikaw lamang ang makpagbibigay ng kasagutan. tila isa kang unos sa isang payapang kabukirang may dalang panganib. subalit sa kabila ng kaakibat mong panganib, ako'y isang alipin na patuloy pa ring nagaantay sa iyong pagdating. subalit hanggang kailan? nais kong malaman ang layonng minsang mong pagdating...nais kong malaman ang iyong kabuluhan.

hindi ko maubos maisip kung ikaw ba ay pawang totoong nilalang o isang ilusyon...isang tau-tauhang nilikha lamang ng aking mapaglaro at mapanlinlang na pag-iisip. nais kitang ikubli at angkinin subalit papaano?kailan? saan? marahil ay hindi ako pahihintulutan ng maramot na pagkakataon at mapagsariling tadhana, marahil ayipagpatuloy ko na lamang ang aking paghihintay bagamat walang katiyakan kung ika 'y muling masisilayan. marahil patuloy ko na lamang lulunurin ang sarili sa pag-asang baka dumating ang pagkakataong ako'y iyong sagipin. magsisilbi na lamang akong isang dilim na maghihintay habang ikaw na isang araw ay nagsasaboy ng liwanag sa ibang himpapawid.

gumagabi na. tila mga bituin na lamang ang nagbibigay ilaw sa daan bukod sa madalang na pagdaan ng mga rumaragasang sasakyan. tuyo na ang kaninang basang kamisetang kumakapit sa aking dibdib...tuyo na ang sapatos na kanina'y tumutunog sa bawat hakbang na itapak...tuyo na ang mga matang kanina'y naliligo sa hindi mabilang na patak ng luha. uuwi na lamang ako, marahil sa sandaling pumasok ako bahay ay naroon ka na at naghihintay...

2-10-06

wedding singer

2004-11-02T08:07:00.001+08:00

there are still so many words that i'd like to say
still so many songs that i'd like to sing
so many plans that i'd like to pursue
a plan to have a life with you.

but now that things have changed,
tears are now falling down my face,
my heart is now shattered in this place,
wishing me out of this maze.

and now that you arte leaving,
with those wedding bells ringing,
it seems for you that all is fading
yet still, i would treasure everything.

as you wait for her down the aisle,
as you watch her sweetest smile,
i would turn my back away
but promise, i would always stay.

sept 26, 2004

selda

2004-09-03T16:04:00.001+08:00

kung nakapagsasalita lamang ang apat na pader ng silid na ito, marahil ay naisiwalat na ang bawat emosyong ikinulong ko sa loob nito. ang bawat ganit at pagkamuhi sa sarili.

kung nakapagsasalita lamang ang sahig na kinatatayuan ko, marahil ay nailahad na ang bawat patak ng luhang iniiyak sa bawat gabing nagagambala ang aking pag-iisip.

kung nakapagsasalita lamang ang kisame ng silid na ito, marahil ay napigilan niya ang bawat pagdanak ng dugo sa bawat pagkakataong sumisilab ang damdamin ko.

kung nakapagsasalita lamang ang silid na ito...ngunit hindi. bagkus ito'y patuloy na lamang na magmimistulang piping saksi sa bawat yugto ng panahong aking tatahakin.

isinulat noong hunyo 6, 2003

querida

2004-09-02T00:40:00.001+08:00

(alay sa mga number two)

Umaga,
Pigilan mo ang nagbabagang araw sa kanyang pagdungaw.
Huwag mong pahintulutan ang bawat nakasisilaw niyang sikat
Na sumaboy sa buong nahihimlay na kapaligiran.
Hayaan mong kahit ngayo’y humaba ang nananahimik na gabi
At minsan pang pagharian muli ng buwan ang madilim na himpapawid
Sampu ng mga nagkikislapang bituin sa langit.

Sapagkat sa maikling pagkakataon lamang na ito,
Ang mga inaasam-asam ko’y matatamo.
At ang mumunti kong mundo’y muling magpapatuloy sa pag-inog.
Hayaan mong sarilinin namin ang bawat ipinuslit na sandali
At nang ang mga masisidhing damdamin ay di na kailangan pang ikubli.
Sapagkat ang ganitong pagkakataon ay maaring di na muling maulit.

Gabi,
Huwag mong hayaang ipaghele ako ng antok
Kasabay ng init ng kumot na sa akin ay bumabalot.
At nawa’y iligtas mo ako sa pagkalunod sa mundo ng nakasusuklam na bangungot.
Hayaan mong sa makamundong realidad, kami ay saglit na bumukod
Upang ang kanyang damdamin sa akin ay malugod niyang ituon.
Sapagkat alam kong sa sandali lamang na ito, wala nang iba pa kundi ako.

Umaga,
Huwag kang maging maramot, ika’y magparaya.
Huwag mong kitilin itong ligayang nadarama
At hayaang ang damdaming nauumid ay patuloy na pumakawala.
Sa huling pagkakataon ako’y nagmamakaawa.
Nawa’y pigilan mo ang iyong liwayway sa pagbuka.
Sapagkat sa paglaho ng mapagkandiling gabi,
Ako’y patuloy na niyang lilisanin.

isinulat noong disyembre 10, 2002

pugante

2004-09-02T00:36:00.002+08:00

Ako baga ay tila hapong hapo
Sa walang tigil na kakatakbo
Mula sa paligid na kay gulo.
Nais ko nang makatakas sa pangungulila.
Ngunit kahit saang dako magpunta,
Presensya mo’y laging nadarama.
May tatlong taon na ang nakakalipas
Ngunit alaala mo’y di pa rin kumukupas.
Tila walang oras na ito’y nakaalpas.
Ani mo’y isang alipin
Na naghihintay na lamang kitilin
Ang buhay na di na kayang baguhin.
Nais kong pumakawala,
Makalaya,
At ang nadarama’y humupa.
Subalit kahit ako’y patuloy pang tumakas,
Kahit ubusin pa ang lahat ng lakas,
Kahit abutin pa ng ilang bukas,
Alam ko,
Alam ko sa aking sarili,
Na patuloy pa rin kitang iisip-isipin.

isinulat noong pebrero 28, 2002

gising na

2004-09-02T00:07:00.001+08:00

Kay siglang pagmasdan ang himbing
Na bumabalot sa iyong mga hilik.
Nais kong dumait sa iyong tabi at ang aking mga mata’y ipikit.
Ngunit kahit anong pilit ang gawin,
Ay patuloy akong nananatiling gising sa gitna nitong madilim na silid.
Nais kitang gisingin sa aking mga halik at ito’y idampi sa iyong mga labi.
Nais kitang gisingin
at ikulong sa nanabik kong mga bisig.
Nais kitang gisingin sa haplos nitong
mapagkandili kong mga daliriat saka ilalapit sa iyong mga pisgi.
Nais kitang gisingin sa bulong ng aking tinig
at sabihing mahal kita sa kahit na anong himig.
Nais kitang gisingin sa dagundong ng tibok nitong nauuhaw kong puso
at amining wala nang ano pang bagay ang nanaisin.
Nais kitang gisingin
At patuloy na ngang mahimlay sa iyong tabi.
Ito na wari ang pinakahihintay kong sandali
Upang palayaing pilitItong damdaming alipin sa masidhing pananahimik.
Ngunit nang kita’y akin nang pupukawin,
aking napansin na ikaw pala ay mayroon nang katabi.
Agad na nadama ang hapdi
at sadyang di mapigilan ang hikbi.
Aking napag-isip-isip
Na marahil ay hindi na lamang kita gigisingin.
At marahil ako’y patuloy na lamang na
Magmamasid sa iyong pagkakahimbing.

isinulat noong abril 22, 1999

confession of a masochist

2004-09-01T06:08:00.001+08:00

it is at times like this, when everything seems to be jammed up and everything seems to be undoubtedly hopeless that i loose myself and make me pay for everything that make up my confussion.

it was a starless night. the sky shows off its pitch black beauty as the wind sways the leaves, swaying and dancing as if enjoying being watched by my fascinated eyes. the sky was so dark, no clouds, no nothing except for the big, bright, full moon light. the night is superb. to most, it is a perfect time for romance. but for me, it is the time to think things over. especially when everything is so irrelevant and intangible.

but when i was just about to free myself from all the angst and anxiety, it was when they summoned the beast in me. a beast that i've been trying to tame for the past several years. i tried not to trigger my anger. but i was weak, so it raged. once again, i have turned myself into a beast.

i went out of the house mad. i felt the rush of the adrenalin into the stream of my veins. i ran as a mad dog. running and chasing for its prey. i felt my heart beat fast. fast it goes like a the beat of a drum. i sat by the shore. no one is ever responsible for this but myself and so i must be punished.

despite the sound brought by the speeding waves, i can distinctively hear the sound of the dagger running through my flesh. cutting deep into my skin, tissue by tissue. i felt my skin opened. i felt the air ran between my separated flesh. it happened so fast. so quick that i wasn't able to feel a single pain. i have repeatedly done it. not once, not even just twice. i repeatedly enjoyed the pleasure of seeing myself in pain. the scenario was so horrible. so horrible that it may be the next top grossed horror movie. it's like count dracula thirsting for blood. but in my case, i crave for pain.

slowly everything faded away. the sound of the cool breeze, the sound of the splashing waves, the sound of the silent night. my eyes started to get heavy. i tried to stay awake but i couldn't. i just couldn't keep my eyes open.

i found myself lying on the sand. i sat up and thought for a while. i cannot remember anything, just snap shots of a terrible nightmare. but not til i saw the stain on my shirt and the dagger on my hand. it was when i realized that i gave myself nine cuts. nine deep excruciating cuts. i threw the dagger as far as i could and burried my face into my hands. i cried. i cried to my heart's content.

suddenly, fear embraced me as to a shawl covered me from the cold. i fear of losing everything i have. i fear not to see the dawn anymore. its like a grim is chasing me. i want to run, i want to hide. i felt sorry for myself. i felt mad, stupid and crazy. i almost put my life into my hands. i felt so lost and wounded inside. i did not only hurt myself physically, but also emotionally and mentally. i made everything worse.

i stood up and took a dip on the water. i painstakingly washed my wrist with salty water and removed the stain. soon it will heal.

on my way home, i realized about a lot of things. i remembered those people around me. those who love me and those whom i love. i thought of my plans, my dreams and my goal. i realized that life has a lot to offer me. life is too precious to loose. and then, i thought about God, His blessings ang His love. and with that everything just turned out fine... i felt relieved and healed.

written: august 30, 2004

ebadan

2004-08-30T15:36:00.002+08:00

(alay sa ikatlong kasarian ng lipunan)

naglalakad sa may ermita,
kumakayod upang kumita.
ako ay hindi isang puta,
hindi rin isang manganangta.

ako'y isang lalake noon,
naging isang babae ngayon.
ang aking tagong katauhan,
ngayo'y lantad na sa lipunan.

ako ay pinagtatawanan,
ako ay pinandidirihan,
tulad ko'y alipin ng laman.
sabi, ako'y salot ng bayan.

ako ay huwag n'yong hatulan.
ako ay huwag n'yong layuan.
subalit ako'y inyong tignan
sa panloob na kaanyuan.

'pagkat ako ay isang EBADAN,
may pinagsamang katauhan,
maging lantad o tago pa man,
'di ikahihiya kailanman.

isinulat noong taong 1999

twilight

2004-08-30T00:04:00.001+08:00

alone
having no one to talk on the phone
lost
like a roaming ghost
insane
not even feeling the same
bored
as an out-tuned chord
having a heart that sores
for nobody cared to open a door
having eyes that are swollen
for my happiness is stolen
weakand still i can't speak
down
in this face is a frown
frightened
but never been haunted
rejected
until when will i be unwanted?

Copyright ©2004

an entry to a poetry.com contest
which made to the semi-finals :)

things u hav 2 knw abt me

2004-08-29T19:31:00.001+08:00

Name: Dang
Address: pasig city, penslave07@yahoo.com
Mark: white birthmark on the left part of my back
Last word I say before I doze off at night: amen
First thing I do when I wake up: look for my phone..then snooze for about 15mins more
Favorite food: greens and mama’s spaghetti all day long!
Dang loves to: sleep, cook, write, draw and sing
What can you find in Dang’s bed: lots of pillows (which you’ll see on the floor in the morning before I wake up), a blanket and a teddy bear that sits at the foot of my bed.
What can you find in dang’s cabinet: hmmm..well, of course, clothes (un iba nkatupi, un iba hindi) books, memorabilias, and lots of old stuff (like a box of 3 peach roses given by my best friend 9 yrs ago..xempre ngaun brown na xa..hehehe!)
Minimum hours of bathing: 30 minutes
Maximum: 2 hours(kasama na concert dunJ )
What makes Dang cry: everything (such a cry baby)
Whom dang wants to be with if deserted in an island: of course, with THE ONE
Dang’s greatest possession: friends and LIKHA (a compilation of my writings)
If time would repeat itself, dang would like to: I’d like to be 17 again and make everything right…
If dang could compare her life with a movie, it would be: The American Beauty
If given a chance to meet someone, who would it be: it would be Joe Black (from the movie meet joe black), and ask how does it feel to take life away…and of course the Creator and ask him about a lot of things
If given a chance to grant 3 wishes, what would it be: well, as of now, I’d wish happiness for everybody, then I really, really wish my writings would be published and finally, I’d wish to die happy (AND HOPEFULLY NOT BY DROWNING)

What most people don’t know about dang:
-she’s a keeper
-she’s a cheesy person
-loves dogs
-has skin asthma
-has weak lungs
-loves to watch cartoons
-hates eggs and milk -she’s a hydrophobic person
-she fears crawling insects (leeches, centipedes, uods, roaches, and the ever freaky LIMATIK!)
-her sisters think that she’s weird (duh!)
-wanders around when something’s bothering her
-wants to be a good mom and a good wife