Martes, Pebrero 05, 2008

tatlong taon

unti unting binabalot ng kadiliman

ang nakagisnang kapaligiran
animo ito'y sadyang pinagsawaan
at patuloy nang iniwan.

tila ang lahat ay mayroon nang taning
mga nalalabing sandali ay nakakabitin.
ang nakaguhit na masasayang ngiti
ngayo'y nasalinan na ng hikbi.

nagsimula sa kamulatan,
pinagtibay itong sariling bugkos.
bakit ngayo'y marahan nang nalulupos
at tila nag-uumpisa nang maglaho.

inakalang habambuhay na paraiso
itong pinanghahawakang ginto.
kasiglahan sana'y hindi maubos,
ngunit bakit ang lahat tila ay nagbago?

pilit ko na lamang na pipiringan ang mga mata
at maging bulag sa mga nakikita.
tatakpan na lamang ang mga tainga
upang magmistulang bingi sa mga dinidikta.

pipigilan ko na lamang ang bibig sa pagbuka
upang magsilbing pipi at hindi na makapasalita.
nais kong maging manhid sa katotohanan
upang hindi na makaramdam ng anumang alitan.

ang matitingkad na kulay ng pagkakaibiga'y
unti-unti nang humuhupa
ang musika ng bawat halakhak ay
isa-isa nang tinatangay ng panahon.

ano pa't ginawa ang lahat upang ito'y maisalba
kung sa kabila ng lahat ng pinagasamahan
ito din nama'y tatalikuran..
at hahayaan nang mawala..

**bata pako nun sinulat ko to..kornik! hehehe!

2 komento:

Lyza ayon kay ...

Uy ang ganda naman. kahit nung bata mo pa sinulat. siguro simula noon may talent ka na sa pagsusulat! :D more more! hehehe

pen ayon kay ...

salamat lyza..
siguro kasabay ng pag-ani ko ng talino, natuto ako maglaro at humabi ng salita..
hehehehhe kahit kornik!

salamat!!